வாழ்வின் நிமித்தமாய்...
சொல்வதற்கு
 ஒன்றுமில்லாது போனது
 இருள்வெளியில்...
  தனித்த பொழுதில் நமக்குள்
  அந்தரத்தில் அர்த்தமற்று
  திரிந்தது
  மௌனத்தில் பிரசவித்த சொற்கள்
  சொற்களின் குவியலில்
  அர்த்தங்கலும்  அடையாலமும் 
 தொலைந்தன நமக்குள்...
  நம் நட்பின் அடர்த்தியில்
  தீப்பற்றி எரிந்தது பெரும்காடாய்...
  கதைகளை சுமந்தபடி
  திரியும் வாழ்வு நமக்கு
   உன் கதையை நானும்
   என் நிகழ்வை நீயும்
   கதை சுமக்கும் வாழ்வு
 எப்போதோ நாம் தொலைத்த சொற்கள்
  இன்னும் கிடைக்கவில்லை...
  ஒரு மரணத்தில்
   புதைக்கப்பட்டு இருக்கலாம்.
    யாரும் வாழ்வதில்லை யாருடையவாழ்வையும்
   நாமும் வாழ்கிறோம் 
  அவரவர் வாழ்வை..
.வாழ்வின் நிமித்தமாய்